FastsNFeasts Banner

3.23.2011

Ωωωωωπ... Flop!

Σχετικά με αυτή τη σούπα που λέγαμε... Τον τελευταίο καιρό, τις Τετάρτες συγκεκριμένα, ο οργανισμός μου συνηθίζει να ανεβάζει πυρετό. Μαζί με τη λαϊκή ένα πράγμα. Πριν 2 βδομάδες λοιπόν (Θεέ, πώς περνούν οι μέρες) με την ευκαιρία της "λαϊκής", είπα να φτιάξω σούπα.

Μία kind-of-βελουτέ σούπα λαχανικών, με μπρόκολο, καρότο, γλυκοπατάτα, σπιτικό ζωμό κοτόπουλο και σκόνη κάρυ. Πολύ ωραία και ζεστή και κρύα, για μία-δυό μέρες όσο να πέσει ο πυρετός. Εγώ όμως είχα κάνει ποσότητα που τάιζε λόχο!! Αφού έφαγα, έγιανα, έβαλα και στην κατάψυξη για ώρα ανάγκης (καλή ώρα όπως την προηγούμενη Τετάρτη), κοίταζα τα ανεξάντλητα αποθέματα σούπας και αναρωτιόμουν τί θα μπορούσα να κάνω.


Εμπνεόμενη από ένα βιβλίο που αγόρασα πρόσφατα, είπα να κάνω μία παραλλαγή ενός αλμυρού κέικ. Δίχρωμο: μια ζύμη με τη σούπα και μια με φέτα. Μαρμπρέ κοινώς, απλώς σε αλμυρή version. Τα έβαλα κάτω λοιπόν, βιβλίο, κομπιουτεράκι για τις αναλογίες, μάζεψα τα υλικά και έφτιαξα τη βασική ζύμη κάνοντας κάποιες αλλαγές και αντικαταστάσεις υλικών! Τί χαρά! Την άφησα να ξεκουραστεί όπως υποδείκνυε το βιβλίο για να εξασφαλίσω την επιτυχία της συνταγης... Χαχα! Εδώ γελάμε...



Χώρισα τη ζύμη, τα ανακάτεψα, και τα στρίμωξα σε μια φόρμα αλουμινίου (Νο 115- too small). Τί όμορφα, έφτιαξα στρώσεις, έβαλα την αγάπη μου, και το έβαλα σε προθερμασμένο φούρνο... Κι ύστερα... Πουφ! Όχι αυτό το πουφ, αυτό το πουφ:


Ευτυχώς είχα προνοήσει (μετάφραση: ήξερα ότι τα είχα κάνει μπάχαλο εκ των προτέρων) και είχα βάλει μια λαδόκολλα από κάτω. Κουτσά- στραβά το έψησα. Το πόσα πράγματα πήγαν στραβά είναι πολλά για να τα απαριθμήσω! Το θέμα είναι οτί από το φούρνο βγήκε ενα κέικ, καθισμένο, με μία χαράδρα ωσάν το Γκραν Κάνυον... Μέσα στον πανικό μου δεν έβγαλα αναμνηστική φωτό.

Σκεφτόμουν ότι θα ήταν κρίμα να το πετάξω. Αμαρτία που λέει και η γιαγιά μου! Αμέσως σχεδον το έκοψα σε φέτες και το έβαλα στο γκριλ. Και προέκυψε αυτό:


Κάτι ανάμεσα σε φρυγανιά και ψωμί. Τραγανό απέξω, ζουμερό/υγρό μέσα. Όχι αξιομνημόνευτο. Τρωγόταν, νόστιμο ήταν αλλά και να ήθελα να το επαναλάβω δε θα μπορούσα! Δε κράτησα τη συνταγή της επιτυχίας αποτυχίας!

Συμπέρασμα: τα κείκ δεν προσφέρονται για αυτοσχεδιασμούς! Υπάρχει λόγος που τα υλικά είναι αυτά που είναι, και στις αναλογίες που είναι. Με τις υγείες μου!

3 comments:

  1. Αχ κυρα Χαρίκλειά μου, δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εμένα πολύ με αρέζουν τα κεϊκο/ψωμο/φρυγανο-ειδή, ακόμα και αυτά που λέτε εσείς αποτυχία!
    Πείτε όμως στο αγαπητό κοινό που παρακολουθεί την εκπομπή σας μετά μανίας και υπογλυκαιμίας: τι είναι το μπαρμπρέ;
    Και μια δεύτερη ερώτηση: αν η φόρμα ήτο μεγαλύτερο νούμερο, θα είχε βγει εντάξει το κέικ;
    Αυτά, ευχαριστώ.

    ReplyDelete
  2. Αγαπητή αναγνώστρια Athanasia,
    marbré ή marble cake ονομάζεται οποιοδήποτε δίχρωμο κεικ, επειδή οι στροβιλισμοί της σκουρόχρωμης ζύμης μέσα στην ανοιχτόχρωμη δημιουργούν ένα αποτέλεσμα το οποίο θυμίζει μάρμαρο.
    Όσον αφορά τη δεύτερη ερώτηση σου, σε μία μεγαλύτερη φόρμα δε θα εμφανιζόταν το φαινόμενο ΠΟΥΦ το οποίο, εκτός από την απώλεια πολύτιμου υλικού, είχε σαν συνέπεια να ανοιγοκλείνω συνεχώς την πόρτα του φούρνου προκαλώντας αυξομειώσεις της θερμοκρασίας, γεγονός καταστροφικό για οποιδήποτε κέικ. Και ο Θεός να είσαι, το κεκ θα κάτσει σαν παντόφλα! (Ναι, καλά διάβασες, κΕκ γράφω.)
    Συμπερασματικά, ενδεχομένως να είχαμε ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα χρησιμοποιόντας μεγαλύτερη φόρμα. Αλλά και πάλι, οι αλλαγές που έκανα στη συνταγή δεν είναι σίγουρο ότι θα οδηγούσαν σε επιτυχία.
    Ελπίζω να σε κάλυψαν οι απαντήσεις μου. Σε ευχαριστώ που με παρακολουθείς (πολυαγαπημένη μου αδερφή..!).

    Μετά τιμής, Φιλόθεος.

    ΥΓ: Τα ονόματα στην τύχη τα διαλέγεις?? Χαρίκλεια λένε τη μαμά της Βάσως..!

    ReplyDelete
  3. Αυτό με το άνοιγμα του φούρνου κάτι μου θυμίζει... Έπρεπε να την πατήσω κανά δυό φορές για να καταλάβω ότι δεν πρέπει να ανοίγουμε το φούρνο όταν φτιάχνουμε ΚΕΚ. Και αναρωτιόμουν γιατί δε φουσκώνει...

    ReplyDelete