FastsNFeasts Banner

9.30.2011

Not your mom’s chicken soup

Καλώς τα μααααας… Τα πρώτα κρύα έσκασαν μύτη και μαζί και τα πρώτα κρυώματα! Βουλωμένες μύτες, πονόλαιμοι και δεκατάκια… Αχ, ήρθε το φθινόπωρο! Α, ναι, και η ψύχρα και οι συννεφιές και κάποια ψιλόβροχα… ίσως και τα φύλλα που πέφτουν σιγά σιγά.

Όμως τίποτα δε λέει φθινόπωρο όσο ένα κρύωμα με τα συνοδευτικά βογγητά πόνου και λοιπά ηχητικά εφφέ:

- “Πεθαίνωωωω”, “Μάνα μου πονάω”, “Τα κόκκαλα μου, Παναγία μου”, “Αααα”, “Ωωχχχ”, καθώς επίσης

- “Σπρρρ-φρρρρρρττ” και “Γκουχ- γκουχ-γκουχ- ΓΚΟΥΧ- ΓΚΑΑΡΡΡ- ΙΙΙΙΙΧΧΧ” [*πνευμόνια στο χέρι*]…

Το τέλειο, δε, είναι ότι για πρώτη φορά ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ Η ΚΡΥΩΜΕΝΗ!! Ιν γιορ φέις, παλιο-ανοσοκαταστολή! (εχμ, συγνώμη μανούλα και λοιποί, ξέρω ότι υποφέρετε –been there- αλλά γιούπι μου!)

So, κρύωμα ίσον κοτόσουπα στο σπίτι μου. Κοτόσουπα, it is. Όχι όμως αυγολέμονο ή από αυτές τις αηδιαστικές που επιπλέει μέσα το ρύζι. Μου θυμίζουν νοσοκομείο. Και εμετό. Και νοσοκομείο, αλλά κυρίως εμετό. Αηδίασε κανείς?


Με τα χρόνια- και τα πολλά κρυώματα- έχω καταλήξει σε ένα τρίπτυχο κατάλληλο για γρήγορη ανάρρωση: Κοτόζουμο- Τζίντζερ- Καυτερό. Ανοίγει τα ρουθούνια, μαλακώνει το λαιμό και ζεσταίνει τα μέσα σου… Ναι, καλά διάβασες, “τα μέσα σου” λέω. Επιπλέον είναι Thai- fusion σούπα, με γεύση που πολύ με αρέσει. Αν κρύωσες, κάνε λίστα γα το super market…

Thai κοτόσουπα

Υλικά για 3-4 άτομα

Για τη σούπα:
-2 κούπες ζωμό κοτόπουλο (περίπου μισό λίτρο)
-2 φιλέτα στήθος κοτόπουλο κομμένα σε λωρίδες
-1 μικρό κρεμμύδι σε λεπτές φέτες
-λίγο σκόρδο τριμμένο
-φρέσκο ginger
-1 σποράκι πράσινο κάρδαμο
-1 καυτερή πιπερίτσα
-γάλα καρύδας (προαιρετικά)

Για το σερβίρισμα:
-rice noodles ή απλά noodles ή φιδέ
-χυμό από lime ή λεμόνι
-λίγες σταγόνες soy sauce

Για το γαρνίρισμα:
-ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι, το πράσινο μέρος (εγώ έβαλα chives)
-λίγο μαιντανό
-sticks κόκκινης πιπεριάς


Εκτέλεση (επιτέλους!):

Σε μία αντικολλητική κατσαρόλα τσιγαρίζουμε το κοτόπουλο να πάρει χρώμα. Προσθέτουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, το τζίντζερ, την πιπερίτσα ολόκληρη (ή ανοίξτε  την, αν τολμάτε!) και το σποράκι κάρδαμο ελαφρά σπασμένο.


Συνεχίζουμε το σωτάρισμα σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά, προσθέτωντας λίγο λάδι, μέχρι να μαλακώσουν τα κρεμμύδια και να μυρίζει η κουζίνα θεσπέσια.
Μόλις μαλακώσουν τα κρεμμύδια, να είναι σχεδόν έτοιμα, βάζουμε το ζωμό και μια ακόμα κούπα νερό και αφήνουμε να βράσει.


Επείδή το κοτόπουλο είναι κομμένο σε λωρίδες και τα κρεμμύδια σχεδόν έτοιμα, η σούπα δε θέλει πολύ. Βράζουμε σε χαμηλή φωτιά 20 λεπτα, μισή ώρα το πολύ. Αν χρησιμοποιείτε γάλα καρύδας, βάλτε το τα τελευταία 5 λεπτά.
Παράλληλα, φτιάχνουμε τα νούντλς ή τον φιδέ σύμφωνα με τις οδηγίες τις συσκευασίας (εγώ είχα ρυζομακάρονα οπότε απλά τους έριξα βραστό νερό και περίμενα να μαλακώσουν). Την ποσότητα την κανονίζουμε  ανάλογα με την πείνα μας.

Συναρμολόγησις:
Σε ένα μπολ βάζουμε τα noodles. Σκεπάζουμε με σούπα και κοτόπουλο. Βάζουμε τη γαρνιτούρα της αρεσκείας μας, μερικές σταγόνες σόγια (για το αλάτι του πράγματος) και χυμό lime.


Καταβροχθίζουμε όσο είναι ζεστό- καυτό.

Περαστικούλια!


9.23.2011

Γύρο- γύρο


Τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μια μανία για κρέας. Δε ξέρω αν φταίει η αναιμία –ή μάλλον, πιο σωστά, η προσπάθεια που καταβάλει ο οργανισμός μου να παράξει ερυθρά αιμοσφαίρια μετά το ενδοφλέβιο boost σιδήρου… (Hooray for me!!)

Αυτό, σε συνδυασμό με τη ρημάδα την κορτιζόνη, που ανοίγει διαολεμένα την όρεξη, με έχουν κάνει να θέλω να φάω γύρο σα τρελή…

-«Ναι γιατρέ μου, το ξέρω ότι δεν κάνει, αλλά άνθρωπας είμαι κι εγώ… Θέλω να φάω βρώμικο!!»
-«ΘΕΛΕ.-»

Κι έτσι θα φτιάξουμε νερόβραστο κοτόπουλο με  καρότα και φιδέ για σήμερα.


Χα! Ναι, καλά! Εγώ θα φτιάξω γύρο. Τελεία και παύλα. Να: « . - »

Πήρα μπούτι χοιρινό με το κόκκαλο και του άλλαξα τα φώτα! Μπορεί να μην είναι γύρος αλλά τουλάχιστον θα το κάνω να έχει γεύση κάτι σαν… Here goes:

Χοιρινό μπούτι “Cutty Sun” γύρος

Υλικά για πολλά πιτόγυρα (πολλά όμως)
-1.5kg χοιρινό μπούτι στο κόκκαλο, χαραγμένο
-1 ντομάτα μέτρια σε φέτες
-1 μικρό κρεμμύδι σε χοντρά κομμάτια
-1 σκελίδα σκόρδο με τη φλούδα
-4-5 κλωνάρια μαϊντανό
-γλυκό μπούκοβο*
-ρίγανη*
-καπνιστή πάπρικα*
-αλάτι (προφανώς εγώ δεν έβαλα), πιπέρι*
-ελαιόλαδο*
-3 κιλά υπομονή

* Μπαχαρικά και ελαιόλαδο βάζω πάντα με το μάτι, ειδικά μπαχαρικά. Ακόμα όμως κι αν τα μετρούσα, οι ποσότητες που χρειάζονται είναι διαφορετικές αν το φαΐ έχει αλάτι, συνήθως πολύ μικρότερες. Προσαρμόστε, λοιπόν, ανάλογα με τα γούστα σας και μην ξεχάσετε το αλάτι.


Εκτέλεση

Αποβραδίς (!) βάζουμε όλα τα υλικά σε μία σακούλα poly bag, κατά προτίμηση Ziploc. Την κλείνουμε και με πολλή αγάπη κάνουμε μασαζάκι στο χοιρινό να πάνε όλα τα υλικά παντού. Μασάζ βασικά στην κλειστή σακούλα θα κάνουμε και έτσι μένουν τα χεράκια καθαρά και το μανικιούρ (το ποιο?) απείραχτο, λέμε τώρα. Μόλις έρθει και κοκκινίσει ο τόπος, η ντομάτα είναι σα στραβοχυμένη, ο μαϊντανός έχει βρεθεί τα πάνω κάτω, το μπούκοβο είναι πάνω στο κρέας σα σπυράκια ανεμοβλογιάς και το λάδι με τα λοιπά μπαχαρικά και ζουμιά έχουν γίνει σα σαλτσούλα, μπορούμε να σταματήσουμε. You get the point, σκοπός είναι να πάνε τα υλικά παντού στο κρέας.  (Δυστυχώς φωτό δεν έχω γιατί με έπιασε προκοπή στη μία η ώρα τη νύχτα να κάνω το μαρινάρισμα. Αϋπνίες…)
Βάζουμε τη σακούλα με το κρέας σε ένα ταψάκι και στο ψυγείο- για παν ενδεχόμενο μη τρυπήσει η σακούλα και γεμίσει ζουμιά το ψυγείο. Την επόμενη μέρα θα έχουμε κάτι τέτοιο:


Αδειάζουμε το περιεχόμενο της σακούλας σε ένα ταψάκι και αφήνουμε το κρέας να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου πριν το βάλουμε για ψήσιμο. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180.
Σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε σκεπασμένο για 2 ώρες. Ελέγχουμε που και που τα υγρά, προσέχοντας να μη στεγνώσει.


Ξεσκεπάζουμε και ψήνουμε άλλη μισή ώρα να πάρει χρώμα. (Οι χρόνοι είναι ενδεικτικοί και εξαρτώνται από το κομμάτι του κρέατος, το πάχος, κλπ.). Αφήνουμε λίγη ώρα να κρυώσει και να τραβήξει τα υγρά του και έπειτα κόβουμε σε μπουκίτσες. Σερβίρουμε με πίτες, πατάτες και αλοιφές σε σάντουιτς ή με πουρέ και τη σαλτσούλα από το ταψί.




Βουαλά! Και χωρίς αλάτι παρακαλώ. Ακόμα και η μουστάρδα!

9.20.2011

Stock…ing up

Έχετε σκεφτεί ποτέ για αυτή την ανώτερη δύναμη? Ξέρετε, αυτή τη δύναμη που γνωρίζει τα πάντα. Το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό… Όχι, όχι το Θεό. Για την άλλη λέω, αυτή που “λέει”… Μια μαγική δύναμη, πέρα και πάνω από κάθε θρησκεία/ιδεολογία, σχεδόν υπερβατική και συνάμα ενωτική. Μία δύναμη με φοβερή επιρροή πάνω στους ανθρώπους.




Η γιαγιά μου είναι μεγάλος follower αυτής της δύναμης. «”Λέει”, θα έχουμε καύσωνα από βδομάδα», «Οι φακές “λέει” κάνουν καλό», «Θα μου κόψουν κι άλλο τη σύνταξη, “λέει”» (καλά, αυτό κι εγώ το ήξερα- sorry γιαγιούκα)…

Μιλάμε για τη δύναμη που κρύβεται πίσω από την τηλεόραση και έχει πάντα δίκιο. Ό,τι πει η tv είναι νόμος… Τώρα τελευταία “είπε” ότι θα χαλάσει ο καιρός, θα έρθουν βροχές και θα έχει ψύχρα, επομένως έπεσε το δέον τηλεφώνημα να ντύνομαι καλά και να προσέχω να μην κρυώσω με τις βροχές…! (Αυτή τη στιγμή που γράφω μια σταγόνα κυλάει στο μέτωπο μου. Είναι ιδρώτας- θα ψοφήσουμε από τη ζέστη φθινοπωριάτικα)…

Όμως, αφού το “είπε” οφείλω να προετοιμαστώ κατάλληλα για… τα επερχόμενα κρύα αλλά και κρυώματα(?!?). Κι έτσι γέμισα το ψυγείο και την κατάψυξή μου με ζωμό κοτόπουλο. Γιατί? Μα φυσικά γιατί το κοτόζουμο, “λέει”, είναι το καλύτερο γιατρικό για τα κρυώματα- και ποιά είμαι εγώ να το αμφισβητήσω! Σπιτικός ζωμός λοιπόν, για να δώσω γεύση στα άνοστα/ανάλατα πιλάφια και μακαρόνια αλλά και για γρήγορες σούπες σε περίπτωση κρυώματος. Με ένα σμπάρο…


Ζωμός κοτόπουλο

Υλικά για 1,5 λίτρο ζωμό
- 1,5- 2kg λαιμούς από κοτόπουλα
- 1 μέτριο κρεμμύδι
- 2 καρότα
- 2-3 κλωνάρια σέλερυ
- 5-6 κλωνάρια μαϊντανό
- μπουκετάκι αρωματικών της αρεσκείας σας
- 1 μπουκάλι λευκό κρασί προαιρετικά

Σημείωση: Για το ζωμό παίρνω από τη λαϊκή λαιμούς γιατί έχουν κόκκαλα που δίνουν γεύση συμπυκνωμένη και είναι και φθηνοί (75 λεπτά το κιλό). Ζητάω από τον κοτοπουλά να βγάλει τις πέτσες για να μην έχει λίπος ο ζωμός, αυτός με βρίζει από μέσα του «τόσος κόπος για 75 λεπτά μ@μω την κοινωνία μου και την κρίση την οικονομική» αλλά μετά παίρνω και κάτι άλλο και τα βρίσκουμε (εδώ πχ πήρα και 2 μπούτια- καλό το ζουμί αλλά να φάμε και τίποτα). Μπορείτε επίσης να πάρετε ολόκληρο κοτόπουλο και να χρησιμοποιήσετε το βραστό ψαχνό για άλλες παρασκευές (ή και Σάββατα).





Εκτέλεση

Σε αντικολλητική μεγάλη κατσαρόλα ροδίζουμε σε δυνατή φωτιά χωρίς λιπαρή ουσία τα κοτόπουλα να πάρουν καφέ χρυσαφί χρώμα. Έπειτα προσθέτουμε τα λαχανικά σε φέτες. Αφού πάρουν κι αυτά λίγο χρώμα προσθέτουμε το κρασί και νερό όσο να τα σκεπάσει. Στην αρχή θα είναι περίπου 2,5 λίτρα συνολικά σε υγρά.

 
Μόλις πάρουν μία βράση αρχίζουμε (αν έχουμε κουράγιο) να ξαφρίζουμε, αν και δεν είναι απαραίτητο. Μετά το ξάφρισμα βάζουμε και το μπουκέτο των αρωματικών. Σκεπάζουμε με το καπάκι και βράζουμε σε χαμηλή φωτιά για 2 ώρες ή και παραπάνω ανάλογα τη συμπύκνωση που θέλουμε. Αν χρησιμοποιείτε κομμάτια με ψαχνό, αφαιρέστε τα στη μία ώρα (ή όσο χρειάζεται να γίνει το κρέας ανάλογα με το μέγεθος), ξεκοκαλίστε, και ρίξτε τα κόκκαλα πάλι στην κατσαρόλα για την υπόλοιπη ώρα.




Όταν κρυώσει, σουρώστε και αποθηκεύστε το ζωμό σε βάζα στο ψυγείο ή καταψύξτε σε ξεχωριστές μερίδες. Με παρόμοιο τρόπο φτιάχνουμε και ζωμό βοδινού.

Καλές σούπες!

 

9.14.2011

Hold the presses!

Ρίξτε το σήμα...

Κυρίες και κύριοι, διακόπτουμε τη ροή (γκουχ, γκουχ) του προγράμματός μας για μια έκτακτη είδηση:

ΚΟΡΤΙΖΟΝΗ!
……


Ξεκίνησα να παίρνω κορτιζόνη. Πάλι. Αυτό σημαίνει κομμένο το αλάτι και η πολλή ζάχαρη. Εεεμμ, για να είμαι ειλικρινής αυτό δεν επηρεάζει κάπως κανέναν άλλο εκτός από εμένα... Α, ναι, ΚΑΙ ΤΟ BLOG!



Ας σταθούμε εδώ λιγάκι, να αναλογιστούμε τι σημαίνει βγάζω το αλάτι από τη διατροφή μου. (Επίσης θα κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για όλα τα εύγευστα πράγματα που θυσιάζονται στο βωμό της κορτιζόνης...)


Καταρχήν "όχι αλάτι" σημαίνει το προφανές: σταματάω να αλατίζω τις τροφές. Sounds easy, right? Αρκετοί έτσι κι αλλιώς δε ρίχνουν πολύ αλάτι στο φαγητό και αποφεύγουν το αλάτι στις σαλάτες, και ό,τι άλλο αλατίζεται επιπλέον. Φαίνεται εύκολο να μην βάζεις καθόλου, ειδικά αν δεν έβαζες πολύ to begin with. Χα! Piece of cake… NOT!


Υπάρχει ένα δεύτερο επίπεδο, όχι και τόσο μυστικό, το οποίο όμως δεν συνειδητοποιείς τόσο εύκολα- παρά μόνο αν χρειαστεί πραγματικά να ΚΟΨΕΙΣ το αλάτι. Τέρμα τα επεξεργασμένα τρόφιμα! Το αλάτι, για την ακρίβεια το νάτριο είναι που δημιουργεί το πρόβλημα, βρίσκεται παντού. Οκ, τώρα που το συζητάμε (μόνη μου δηλαδή) βγάζει νόημα: πατατάκια, ποπ κορν, κρακεράκια, πρέτσελ, ξηροί καρποί και οτιδήποτε άλλο φαίνεται να είναι χιονισμένο με αλάτι ή να το έχει κολλημένο πάνω του ωσάν κρεατοελιά απορρίπτεται. Καλά δε το συζητώ για παστά, ελιές, τουρσιά και οτιδήποτε άλλο βρίσκεται σε άρμη… Εννοείται πως ό,τι ψήνεται, μαρινάρεται, παστώνεται ή ωριμάζει σε αλάτι έχει υψηλή (στο Θεό λέμε) περιεκτικότητα σε νάτριο. Να προσθέσω εδώ πως έτοιμα γεύματα και κονσέρβες are pretty much out of the question. Επίσης, πες αντίο σε τυριά (WHY, GOD, WHYYYYYYY?) και αλλαντικά. Nαι, αυτό σημαίνει και το μπέικον και τα λουκάνικά, ακόμα και την αθώα καπνιστή/βραστή γαλοπούλα χαμηλών λιπαρών που βάζεις στο τοστάκι σου.

Οκ, λες, δεν πειράζει, δε θα τρώω τοστ, και ας στερηθώ μωρέ και τα τουρσιά και τα τυριά. (Ναι, τι εύκολα που το λες μέχρι να σου πει κάποιος φίλος “Πάμε για ποτό/φαγητό?” και συνειδητοποιήσεις ότι δε μπορείς να μασουλήσεις τίποτα με το ποτό/χυμό/φρουίτ παντς σου βρε αδερφέ, εκτός κι αν έχει κάποιο μπαρ την ευγενή καλοσύνη να σερβίρει φρούτα ή αγγουράκια-καροτάκια τα οποία όμως δεν έχει αλατίσει. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα από μόνο του, μην ξεφεύγουμε.) Και, οκ, θα μαγειρεύω –συνέχεια- εγώ για να έχω τον έλεγχο του τί τρώω.


Και έτσι περνάμε στο τρίτο άκρως μυστικό επίπεδο του “Βγάζω το αλάτι από τη διατροφή μου”. Είναι ίσως το σκοτεινότερο και σατανικότερο επίπεδο, το οποίο έρχεται ύπουλα από πίσω σου και σου χτυπά αλύπητα τον ουρανίσκο αφήνοντας τη γλώσσα με μια αίσθηση κενού και το στόμα με μια αίσθηση απώλειας... [Insert dramatic background music]

Ναι, το φαγητό χωρίς αλάτι είναι απίστευτα βαρετό. Και άνοστο... Α-ΝΟ-ΣΤΟ.

Τα πιο απλά πράγματα είναι άνοστα. Μακαρόνια? Λευκό πιλάφι? Πατάτες ψητές, βραστές, πουρές? Άνοστα. Οτιδήποτε κοκκινιστό χωρίς αλάτι, μπλιαχ. Όσπρια? Επίσης! Κρέας ψητό? Τώρα ξέρουμε γιατί οι ψήστες στις ψησταριές έχουν ένα μπολ με αλάτι δίπλα τους…

Και λες πάλι, δεν πειράζει, θα βάλω μουστάρδα να το νοστιμίσω. Όχι! Δες το επίπεδο δύο. Η έτοιμη μουστάρδα έχει αλάτι. Και για να σε προλάβω, το ίδιο και η κέτσαπ και η μαγιονέζα. Κλαψ… Απογοήτευση στους γευστικούς κάλυκες.


Ας μην μας παίρνει από κάτω όμως! (Σε ποιόν μιλάω? Αφού μόνο εγώ έχω κόψει το αλάτι…) Η πολυετής μου εμπειρία (χεστήκατε) με τη λήψη κορτιζόνης με έχει βοηθήσει στο να βρω τρόπους να κάνω το ανάλατο φαΐ  νόστιμο… Όσο γίνεται δηλαδή!

Μυρωδικά, περισσότερο οξύ –λεμόνι, ξύδι, και ζωμοί (όχι κύβους- επίπεδο 2, λέμε!), είναι κάποιες λύσεις. Αποτελεσματικές θα έλεγα! Και μια που έχω μπροστά μου ενάμιση μήνα τουλάχιστον με κορτιζόνη θα τα αναλύσω εκτενώς και η συνταγή για τη ζαμπονοκασερόπιτα θα αναβληθεί για λίγο..!

Stay tuned!


ΥΓ: Είναι απίστευτο πόση γευστική δύναμη έχει μια τόσο απλή χημική ένωση… NaCl και γκρρρ!

9.05.2011

Summer Rocks


Rocks όπως λέμε πέτρες, και όχι WOW, SUPER, ΦΟΒΕΡΟ, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ, ΥΠΕΡΟΧΟ!!... Εν γένει, summer usually doesn't rock too much for me.
Θα προσπαθήσω να επανέλθω σύντομα με κάποια αξιόλογη ανάρτηση. Για συνταγή δεν υπόσχομαι..! Χμμμ, εκτός αν είναι για cocktail!

4.16.2011

Φακ- Oh!- Σαλάτα...




Μια τυπική μέρα μέσα στο μυαλό μου:


Φακ- Δε προλαβαίνω... Δε προλαβαίνω, δε προλαβαίνω, δε προλαβαίνω!
Dear God, θα ήθελα να αλλάξω τις μασχάλες μου. Το μέγεθος μου πέφτει λίγο μικρό για να χωρέσω όλα τα καρπούζια που θέλω αυτή την περίοδο. Υπάρχει μήπως κάτι σε large? Τί? Δε γίνονται αλλαγές πιά? Χμμμ... Μήπως τότε να βάζαμε λίγες παραπάνω ώρες στη μέρα? 3-4 ξέρω 'γώ..?

Κάπου ανάμεσα σε deadlines διπλωματικής, επικείμενη επίσκεψη στην αδερφή μου, το Πάσχα και διάφορες υποχρεώσεις, το 24ωρο φαντάζει να έχει λίγες ώρες. Seriously, λίγες ωρίτσες ακόμα, να προλαβαίνω να ασχοληθώ με τον εαυτό μου. Πώπω το φρύδι έχει απλωθεί σε σημεία που θα έπρεπε να απαγορεύεται κανονικά. Μην κοιτάς προς το μουστάκι θα απελπιστείς... Αύριο θα ασχοληθώ με αυτά. Αυτό είπα κι εχθές όμως. Και προχθές...Ουφ! Πώς περνάει έτσι η ώρα? [*Ήχος στομαχιού που γουργουρίζει*]... Πεινάωωωω...

Oh! Πάλι ξέχασα να μαγειρέψω... Τί τρώνε τώρα? Και πεινάω ρε γαμώτο... Έχει τίποτα το ψυγείο άραγε? Ααα... λαχανικά! Και κάτι νερόβραστες φακές. Δε με κόβω να δοκιμάζω ούτε αυτή τη φορά εκείνη τη περίεργη συνταγή με τις φακές... Τί να κάνεις? Κάτι πρέπει να φάς.



Σαλάτα. Κάνε υπομονή να τα κόψεις μόνο... Μήπως να τα έτρωγα έτσι?? Όχι, όχι, κάνε υπομονή! Να, και μουστάρδα για το dressing. Και άνηθος και μαϊντανός για αντιοξειδωτικά... Ένα καλό ανακάτεμμα και τρώμε!

Άντε, τη βόλεψες και σήμερα... Πίσω στο pc τώρα για τη συνέχεια. Χριστέ μου, ΔΕ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ.-



Φακοσαλάτα η γρήγορη

- λαχανικά (αγγούρι, ντομάτα, πιπεριές πολύχρωμες, καρότο, σέλερυ, οτιδήποτε)
- φακές βρασμένες κατά προτίμηση
- μαϊντανό, άνηθο, φύλλα σέλερυ
- μουστάρδα, λαδι, λεμόνι, ξύδι χτυπημένα μαζί

Ανακατέψτε και απολάυστε. Αν προλαβαίνετε.


ΥΓ: Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και όσους άλλους "Λάζαρους" ελπίζουν σε μία ανάσταση θεόσταλτη ή μη.

4.06.2011

Είχες πακέτο...


Άσε κάτω τα χαρτομάντιλα καλέ... Δε μιλάω για το πακέτο της Χατζηβασιλείου. Για αυτό το πακέτο μιλάω:


Αθάνατη Ελληνίδα μάνα (και γιαγιά- 2 φορές μάνα). Ναι, λοιπόν, είχα πακέτο- πάνε βέβαια 20 μέρες, αλλά τώρα έχω χρόνο να γράψω γι' αυτό. Προσωπική παράδοση από τους γονείς! Λεμόνια φρέσκα από τη λεμονιά της γιαγιάς και μαρουλάκι και κολοκύθα από το μποστάνι της μαμάς. Το μαρούλι είχε προτεραιότητα! Κι έτσι έγινε μανιτάρια φρικασέ με τα απαραίτητα κρεμμύδια και τον αρωματικό άνηθο... Μυριστικά της άνοιξης!


Ας μιλήσουμε για μανιτάρια. Αγαπημένος μύκητας! Μαζί με αυτούς του Roquefort και των άλλων εφάμιλλων τυριών... Θέλει όμως τη φροντίδα του. Τόσο στο καθάρισμα όσο και στο μαγείρεμα. Ειδικά στο μαγείρεμα! Θέλουν το χώρο τους στο σκεύος, μία στρώση τη φορά, και υπομονή στο σωτάρισμα μέχρι να βγάλουν τα υγρά τους. Για το "στέγνωμα" δε χρειάζεται λιπαρή ουσία. Αυτή προστίθεται μετά την πλήρη εξάτμιση των υγρών. Έτσι γίνονται ωραία, με γεμάτη γεύση και ωραία υφή. Όχι αυτή τη γλοιώδη που αποκτούν άμα βράσουν ή αυτή που έχουν  τα μανιτάρια κονσέρβας.



Επομένως η υφή των μανιταριών σε αυτή τη συνταγή δεν είναι (για εμένα) η καλύτερη δυνατή. Τί κι αν τα στέγνωσα εξαρχής, μετά όλος ο κόπος χάθηκε αφού έβρασαν. Ήταν και κατεψυγμένα οπότε η υφή τους θα ήταν λίγο περίεργη έτσι κι αλλιώς. Αυτό που θα μπορούσα να κάνω είναι αφού στενγώσουν και ροδίσουν να τα βγάλω, να μαγειρέψω τα μαρούλια φρικασέ κανονικά, και μετά να προσθέσω τα μανιτάρια, στο σερβίρισμα. Δεν το έκανα όμως γιατί το σκέφτηκα εκ των υστέρων...!



Η γεύση πάντως ήταν υπέροχη! Και χωρίς αυγολέμονο... Απλώς έδεσα τη σάλτσα με κορν φλάουρ.


Χωρίς μπελάδες με τα αυγά, τα λεμόνια και το ζεστό ζουμί. Ούτε το φόβο αν θα κόψει ή θα γίνει ομελέτα, ή, ή, ή... Σαλμονέλα- free και σχεδόν vegan (με την εξαίρεση του ζωμού). Το μόνο πρόβλημα που έχει αυτό το φαί είναι ότι δεν έχει... φωτογένεια!


ΥΓ: Παρακάτω είναι η συνταγή που ακολούθησα εγώ. Αν θέλετε δοκιμάστε με τα μανιτάρια ξεχωριστά.

Α, και πλέον υπάρχει νεο feature στα ποστ για την προβολή των φωτογραφιών! Απλώς κάντε κλικ πάνω σε μία και δείτε όλες τις φωτογραφίες του ποστ σε μεγάλο μέγεθος! "Και όλα αυτά σε ένα υπέροχο βαλιντζάκι..."!



Μανιτάρια "Φρικασέ"

Υλικά για 2-4 άτομα
- 1 μέτριο μαρούλι
- μανιτάρια (όποια και όσα σας αρέσουν)
- ½ μικρό ξερό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
- 5-7 φρέσκα κρεμμυδάκια σε ροδέλες
- ½ ματσάκι άνηθο
- 1 με 2 κούπες ζωμό βοδινού (ή άλλο ζωμό ή νερό)
- 2 κ. γ. ξύσμα λεμονιού
- χυμό από 1 μέτριο λεμόνι
- 1 κ. γ. κόρν φλάουρ διαλυμένο σε λίγο κρύο νερό
- ελαιόλαδο
- λίγο δυόσμο (προαιρετικά)
- αλάτι, πιπέρι


Εκτέλεση

Σε ένα βαθύ τηγάνι βάζουμε τα μανιτάρια χωρίς λιπαρή ουσία να βγάλουν τα υγρά τους σε δυνατή φωτιά. Αφού στεγνώσουν τελείως προσθέτουμε ελαιόλαδο, το ξερό κρεμμύδι και τα άσπρα και ανοιχτά πράσινα μέρη από τα φρέσκα κρεμμύδια. Χαμηλώνουμε τη φωτιά. Σοτάρουμε μέχρι να ροδίσουν τα μανιτάρια και να μαλακώσουν τα κρεμμύδια.
Προσθέτουμε τα πράσινα μέρη από τα φρέσκα κρεμμύδια, τα κοτσάνια από τον άνηθο ψιλοκομμένα και το ξύσμα. Σοτάρουμε 1-2 λεπτά ακόμα και ρίχνουμε τα μαρούλια στο τηγάνι να μαραθούν και να μειωθεί ο όγκος τους.
Σκεπάζουμε με ζωμό, ίσα να καλυφθούν και προσθέτουμε το μισό από τον άνηθο. Βράζουμε σε χαμηλή φωτιά για μισή ώρα. Τελειώνουμε με το χυμό του λεμονιού, το κορν φλάουρ και τον υπόλοιπο άνηθο. Βράζουμε λίγα λεπτά ακόμα όσο να δέσει η σάτσα στο επιθυμητό επίπεδο. Αλατοπιπερώνουμε κατά βούληση. Σερβίρουμε με ωμό ελαιόλαδο, ξύσμα και φέτες λεμονιού.



3.24.2011

Happy Mpakaliaros Day!

Δύο γιορτές σε μία μέρα... Όχι μία, δύο. Καθόλου τυχαίο προφανώς, κι όμως οι περισσότεροι από εμάς το μόνο που σκεφτόμαστε αυτή τη μέρα είναι ο μπακαλιάρος! 



Πού θα τον φάμε- σπίτι ή έξω? Πώς- θα είναι φιλέτο ή κροκέτα? Με τί- η σκορδαλιά θα είναι με ψωμί, πατάτα ή καρύδι? Τέτοια σημαντικά και βαρύγδουπα. Άμα έχεις δε γνωστό Βαγγέλη ή Ευαγγελία σκέφτεσαι τί δώρο να πάρεις, αν θα βγάλει ή θα δεχτεί στο σπίτι (πόσο 60's αυτή η φράση) και, τώρα με την κρίση, να πάρεις τηλέφωνο ή να στείλεις SMS γιατί οι ρημάδες οι μονάδες πέφτουν σα τρελές...?

Περί εθνεγερσίας σκέψη καμία. Μη πω για τη Θεοτόκο και τον Ευαγγελισμό, από 'κει παν' κι άλλοι. Για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου και το νόημα του, ίσως, λέω, ίσως να σκεφτόμασταν κάπου ανάμεσα στην 3η Γυμνασίου και την 2α Λυκείου. Πιό πρίν ως μικρό και ανώριμο το μόνο που σκεφτόσουν ήταν "Γιουπίίί!! Χάνουμε μάθημα σήμερα!", ή "Χα! Πλησιάζει η 25η. Θα πάω στην παρέλαση για να χάνω μαθήματα με τις πρόβες. Ή μήπως να μπω στη χορωδία για να μην κουράζομαι κιόλας?". Κάπου εκεί ανάμεσα στην 3η Γυμνασίου και την 2α Λυκείου, ωριμάζεις λίγο και μπορεί να σκεφτείς "Τί έγινε και έχουμε τόσες τυμπανοκρουσίες βρε αδερφέ?". Μετά...




Μετά, το χάος... Έρχεται η Τρίτη Λυκείου και πακέτο οι Πανελλήνιες. Και το μόνο που σκέφτεσαι είναι "Ααααααααααααααααααααα..." (Μετάφραση: Άγχος- άγχος- διάβασμα. Αν δε περάσω κάπου καλά, ήρθε το τέλος του κόσμου.). Μετά περνάς κάπου. Καλά- κακά, who gives a shit, αν είσαι τυχερός, έφυγες από το σπίτι σου. Και μετά κάθε φορά που έρχεται η 25η αναρωτιέσαι πού θα κανονίσεις για καφέ ή ρετσίνες/κρασί/ούζο/τσίπουρο, ενώ σε κάθε εξεταστική λες πάλι "Ήρθε το τέλος του κόσμου".

Μετά μπαίνεις 3-4 φορές στο νοσοκομείο και μια πυρηνική απειλή ίσως σε κάνει να ξαναπείς "Ήρθε το τέλος του κόσμου"... Ή η διπλωματική σου. But that's just me... Χαχα!

Για να επανέλθω όμως στο θέμα μας, περί μπακαλιάρου ο λόγος... Και την αναζήτηση του ιδανικού για τον καθένα μπακαλιάρου. Για εμένα ο τέλειος μπακαλιάρος είναι φιλέτο σε κουρκούτι μπύρας. Σα λουκουμάς. Με τραγανή κρούστα όταν δαγκώνεις και ταυτόχρονα αφράτη, όχι ξερή. Να μη στάζει λάδι αλλά να είναι ελαφριά και όμορφα χρυσισμένη. Ούτε αναιμικά λευκή και άψητη, ούτε ξερογκαγκανιασμένη και μαύρη. Το φιλέτο μέσα ψημένο και ζουμερό- όχι στεγνό και τηγανισμένο μέχρι θανάτου. (Πέθανε μια φορά το ψάρι, μην το ξανασκοτώσουμε στο καυτό λάδι!) Και χωρίς σκορδαλιά παρακαλώ!




Αυτά! Δε νομίζω να ζητάω πολλά... Ε? Στη Θεσσαλονίκη άραγε που έχει τέτοιο μπακαλιάρο? Ή και γαλέο, δεν κάνω διακρίσεις..!

Τί? Σου άνοιξα την όρεξη? Θες συνταγή? Δεν έχει σήμερα... Αύριο είναι αργία, οπότε σήμερα ξεκουραζόμαστε (αυτό το παρανοϊκό μόνο στην Ελλάδα!). Συνταγή next time!

Άντε, καλά να περάσουμε αύριο, καλό τριήμερο (!) και χρόνια πολλά στον Ευάγγελο και την Ευαγγελία! Προκαταβολικά!


3.23.2011

Ωωωωωπ... Flop!

Σχετικά με αυτή τη σούπα που λέγαμε... Τον τελευταίο καιρό, τις Τετάρτες συγκεκριμένα, ο οργανισμός μου συνηθίζει να ανεβάζει πυρετό. Μαζί με τη λαϊκή ένα πράγμα. Πριν 2 βδομάδες λοιπόν (Θεέ, πώς περνούν οι μέρες) με την ευκαιρία της "λαϊκής", είπα να φτιάξω σούπα.

Μία kind-of-βελουτέ σούπα λαχανικών, με μπρόκολο, καρότο, γλυκοπατάτα, σπιτικό ζωμό κοτόπουλο και σκόνη κάρυ. Πολύ ωραία και ζεστή και κρύα, για μία-δυό μέρες όσο να πέσει ο πυρετός. Εγώ όμως είχα κάνει ποσότητα που τάιζε λόχο!! Αφού έφαγα, έγιανα, έβαλα και στην κατάψυξη για ώρα ανάγκης (καλή ώρα όπως την προηγούμενη Τετάρτη), κοίταζα τα ανεξάντλητα αποθέματα σούπας και αναρωτιόμουν τί θα μπορούσα να κάνω.


Εμπνεόμενη από ένα βιβλίο που αγόρασα πρόσφατα, είπα να κάνω μία παραλλαγή ενός αλμυρού κέικ. Δίχρωμο: μια ζύμη με τη σούπα και μια με φέτα. Μαρμπρέ κοινώς, απλώς σε αλμυρή version. Τα έβαλα κάτω λοιπόν, βιβλίο, κομπιουτεράκι για τις αναλογίες, μάζεψα τα υλικά και έφτιαξα τη βασική ζύμη κάνοντας κάποιες αλλαγές και αντικαταστάσεις υλικών! Τί χαρά! Την άφησα να ξεκουραστεί όπως υποδείκνυε το βιβλίο για να εξασφαλίσω την επιτυχία της συνταγης... Χαχα! Εδώ γελάμε...



Χώρισα τη ζύμη, τα ανακάτεψα, και τα στρίμωξα σε μια φόρμα αλουμινίου (Νο 115- too small). Τί όμορφα, έφτιαξα στρώσεις, έβαλα την αγάπη μου, και το έβαλα σε προθερμασμένο φούρνο... Κι ύστερα... Πουφ! Όχι αυτό το πουφ, αυτό το πουφ:


Ευτυχώς είχα προνοήσει (μετάφραση: ήξερα ότι τα είχα κάνει μπάχαλο εκ των προτέρων) και είχα βάλει μια λαδόκολλα από κάτω. Κουτσά- στραβά το έψησα. Το πόσα πράγματα πήγαν στραβά είναι πολλά για να τα απαριθμήσω! Το θέμα είναι οτί από το φούρνο βγήκε ενα κέικ, καθισμένο, με μία χαράδρα ωσάν το Γκραν Κάνυον... Μέσα στον πανικό μου δεν έβγαλα αναμνηστική φωτό.

Σκεφτόμουν ότι θα ήταν κρίμα να το πετάξω. Αμαρτία που λέει και η γιαγιά μου! Αμέσως σχεδον το έκοψα σε φέτες και το έβαλα στο γκριλ. Και προέκυψε αυτό:


Κάτι ανάμεσα σε φρυγανιά και ψωμί. Τραγανό απέξω, ζουμερό/υγρό μέσα. Όχι αξιομνημόνευτο. Τρωγόταν, νόστιμο ήταν αλλά και να ήθελα να το επαναλάβω δε θα μπορούσα! Δε κράτησα τη συνταγή της επιτυχίας αποτυχίας!

Συμπέρασμα: τα κείκ δεν προσφέρονται για αυτοσχεδιασμούς! Υπάρχει λόγος που τα υλικά είναι αυτά που είναι, και στις αναλογίες που είναι. Με τις υγείες μου!

3.15.2011

Big in Japan

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Αυτό το post είναι μεγάλο, επαναλαμβάνω, αυτό το post είναι ΜΕΓΑΛΟ. Πάρτε μια φωτό του τι ακολουθεί για να μη βαρεθείτε.  Ευχαριστώ.

Την Παρασκευή το πρωί, όπως όλος ο κόσμος, με το άνοιγμα του υπολογιστή έμαθα για το σεισμό και το τσουνάμι στην Ιαπωνία. Η είδηση ήταν παντού, με live συνδέσεις και έκτακτα δελτία, ήταν αδύνατο να σου ξεφύγει. Πέρασα σχεδόν όλο το πρωί, με την κούπα του καφέ στο ένα χέρι και το ποντίκι στο άλλο να σερφάρω για περισσότερα. Τα ξέχασα όλα, ακόμα και να φάω πρωινό και δεκατιανό (Κι όμως!). 

Είχα καθηλωθεί μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή ψάχνοντας περισσότερες εικόνες. Σαν υπνωτισμένη, αφού πέρασα από το in.gr και άλλες σελίδες με νέα, κατέληξα στη σελίδα του BBC- που είχε live streaming- να παρακολουθώ με τις ώρες. Ούτε κατάλαβα πως πέρασε η ώρα. Το μεσημέρι με βρήκε να κάθομαι στην ίδια θέση, με κλειστό τον browser, αλλά βαθύτατα προβληματισμένη. Όχι τόσο για την φυσική καταστροφή και τις συνέπειές της, όσο για εμένα. Καθόμουν στη σιωπή και σκεφτόμουν τί ήταν αυτό που με έκανε να κοιτάζω για ώρες τόσες εικόνες καταστροφής. Αναρωτιόμουν αν είναι φυσιολογική ανθρώπινη περιέργεια ή αν η υπερ-προβολή εικόνων βίας από τα ΜΜΕ με έχει κάνει ένα «όρνιο» που διψάει για τέτοιες εικόνες και δεν αρκείται στη είδηση αλλά θέλει να δει… Πώς έγιναν τα σπίτια, πώς αντιδρούσαν οι άνθρωποι, πώς παρέσυρε το νερό συντρίμμια και αυτοκίνητα.

Τη σιωπή έσπασε ένας ήχος. Ήταν το στομάχι μου που δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Είχε στερηθεί ήδη δύο γεύματα και δεν επρόκειτο να στερηθεί κι άλλο και το έκανε σαφές μονομιάς. Η αλήθεια είναι πως το κακόμοιρο είχε κολλήσει στην πλάτη από την πείνα. Από φαΐ όμως? Δεν είχα μαγειρέψει ΠΡΟΦΑΝΩΣ και ήθελα κάτι να με γεμίσει και να με «ζεστάνει». Comfort food…

Μακαρόνια! Αυτό είναι!  Ήθελα μακαρόνια… αλλά τελικά είχα σούπα από την Τετάρτη και έφαγα αυτή, παγωμένη…! (Περισσότερα για τη σούπα και τις περιπέτειες της ακολουθούν σύντομα.) Όμως με τη πρώτη ευκαιρία έκανα τα μακαρόνια! Μια γρήγορη συνταγή με λίγα υλικά.

Αρχίζουμε βάζοντας το νερό να βράσει. Από το ψυγείο παίρνουμε μια ντομάτα, λίγη φέτα, ξεθάβουμε από την κατάψυξη εκείνο το λίίίίίγο μπέικον που μας είχε μείνει από εκείνη την καρμπονάρα (ή μήπως ήταν από την κασερόπιτα?) και λυπόμασταν να το πετάξουμε, και τέλος, λίγο μαϊντανό (εγώ είχα μόνο κατεψυγμένο αλλά είναι τραγικό λάθος- Φρέσκο και πάλι φρέσκο!).

Βγάζουμε και ζυμαρικά, κατά προτίμηση πένες ή κάτι άλλο κοντό, ρίγανη, πιπέρι και αλάτι -αν και το κρίνω περιττό αφού έχει φέτα και μπέικον.
Αφού βράσει το νερό ρίχνετε (εσείς όχι εγώ) αλάτι (όσο σας φωτίσει ο Θεός- συμβουλές για την ποσότητα δε μπορώ να δώσω αλλά το πακέτο γράφει πάνω συνήθως) και τα ζυμαρικά. Υπολογίζω περίπου 100gr ανά άτομο. Όσο αυτά βράζουν ετοιμάζουμε τα υπόλοιπα. Κόβουμε τη ντομάτα σε ροδέλες και το μπέικον σε κομμάτια. Και επειδή δεν περνάει η ώρα, για να ξεχαστούμε, θρυμματίζουμε τη φέτα, φροντίζοντας να αφήσουμε και μερικά μεγάλα κομμάτια.
Και επειδή και πάλι τα μακαρόνια δεν έχουν γίνει μέχρι να τα κάνουμε αυτά, πάμε μια βόλτα από τον υπολογιστή να δούμε αν μας μίλησε κανείς στο messenger. Και αφού διαπιστώσουμε ότι δεν μας μίλησε κανείς στο messenger, γυρνάμε, κόβουμε σαλάτα να είναι έτοιμη και τσεκάρουμε τα μακαρόνια. Μόλις γίνουν τα σουρώνουμε, και κρατάμε στην άκρη λίγο από το νερό τους. Ξεπλένουμε λίγο την κατσαρόλα και την βάζουμε πάλι πάνω στο μάτι.
 
Βάζουμε ελαιόλαδο να ζεσταθεί. Δε θα πάρει πολύ αφου τόσο το σκεύος όσο και το μάτι είναι ήδη ζεστά. Σοτάρουμε το μπέικον για ένα λεπτό σε μέτρια προς δυνατή φωτιά να ροδίσει ελαφρά. Μόλις πάρει λίγο χρώμα (ή και καθόλου- I don’t judge) προσθέτουμε τις ροδέλες της ντομάτας και ανακατεύουμε ελαφρά για ένα δυο-λεπτά.
Όταν διαλυθούν, ρίχνουμε και το νερό από τα μακαρόνια για να γίνει  η σάλτσα. Αφήνουμε να βράσει ένα λεπτάκι ακόμα. Είναι σχεδόν έτοιμη. Ρίχνουμε τη φέτα, τη ρίγανη και το πιπέρι και ανακατεύουμε να ομογενοποιηθούν.
Σβήνουμε τη φωτιά, τουμπάρουμε τα μακαρόνια μέσα  και ανακατεύουμε. Τελευταία στιγμή κόβουμε το μαϊντανό, δίνουμε μια-δυό στροφές να πάει παντού και σερβίρουμε.
Καλή όρεξη! Α, ναι, το πιάτο πάει τέλεια με σαλάτα αγγούρι με άνηθο και λευκό ξύδι balsamico… Σλούρπ!



Γρήγορες πένες με σάλτσα φέτας

Υλικά για 4 άτομα:
- 400-500gr ζυμαρικά
- 1 μεγάλη ντομάτα ή 2 μικρές προς μέτριες, σε ροδέλες
- 120gr φέτα
- 4 φέτες μπέικον
- 4 κ.σ. ελαιόλαδο
- λίγα κλωναράκια μαϊντανό (προαιρετικά)
- ρίγανη, όση σας αρέσει
- αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:

Βράζουμε τα μακαρόνια, σουρώνουμε και κρατάμε περίπου μισή κούπα από το νερό τους.

Σε ένα βαθύ τηγάνι ή στο ίδιο σκεύος ζεσταίνουμε το λάδι και σοτάρουμε το μπέικον σε μέτρια προς δυνατή φωτιά να ροδίσει. Προσθέτουμε τις ντομάτες και μαγειρεύουμε 2 λεπτά μέχρι να διαλυθούν. Αφαιρούμε τις φλούδες (αν θέλουμε) και ρίχνουμε το νερό από τα μακαρόνια. Βράζουμε για ένα λεπτό ακόμα. Προσθέτουμε τη φέτα, τη ρίγανη και το πιπέρι και αφήνουμε λίγο να λιώσει το τυρί.

Σβήνουμε τη φωτιά, ρίχνουμε τα μακαρόνια και το μαϊντανό και ανακατεύουμε μέχρι να καλυφθούν τα μακαρόνια από τη σάλτσα και ο μαϊντανός να πάει παντού. Σερβίρονται και τρώγονται αμέσως.